در کفت آرام نادیده ز گیتی جز عنان

لطفت اندر کام افعی نوش گرداند لعاب

گر نویسد نام باست بر در شهر تبت

خون شود بار دگر در ناف آهو مشک ناب

دیگران در پایت افتاده ز خواری چون رکاب

تا ابد دود و دخان بارنده گردد چون بخار

گر بیفتد برفلک چون دست تو یک فتح باب