تا خیام چرخ را نبود شرج همچون ستون

چون کنم برداشتم از روی این معنی نقاب

گر تو خواهی ور نخواهی بنده ام تا زنده ام

این سخن کوتاه شد، والله اعلم بالصواب

تا طناب صبح را نبود گره چونان که تاب

در جهان جاه لشکرگاه اقبال ترا

خیمه اندر خیمه بادا و طناب اندر طناب