کاغذ به دست کردم و برداشتم قلم

یک سینه پر ز آتش و یک دیده پر ز آب

باشد که بینم از رخ نسرین او نشان

باشد که یابم از لب نوشین او جواب

والوده کرد نوک قلم را به مشک ناب

اول دعا بگفتم برحسب حال خویش

گفتم هزار فصل و نماندم به هیچ باب