بر آتش شکیب دلم را مکن کباب

کای نوش جان فزای تو چون نعمت حیات

وی وصل دلربای تو چون دولت شباب

در خانه فراق تنم را مکن اسیر

با دست بر لب من و آبست در دو چشم

از باد با نفیرم و از آب در عذاب

هر صبحدم که موج زند خون دل مرا