خالیست بر رخ تو بنامیزد آنچنانک

وامیخته است لفظ تو با شکر آفتاب

گر نایب سپهر نشد زلف تو چرا

در حلقه ماه دارد و در چنبر آفتاب

خواهد همی به خوبی ازو زیور آفتاب

گویی که نوک خامه دستور پادشاه

ناگه ز مشک شب نقطی زد بر آفتاب