بقا بذات تو باقی نه ذات تو به بقاست

اگر فنا در هستی به گل برانداید

ترا چه باک نه ذات تو مستعد فناست

وگر بقا نبود در جهان ترا چه زیان

چه هیکلست به زیر تو در که با تک او

بسیط گوی زمین همچو پهنه بی پهناست

تبارک الله از آن آب سیر آتش فعل