سپهر اگر بدل خویش صورتی سازد

به کام او به جهان نه نشیب و نه بالاست

جهان نوردی کامروزش ار برانگیزی

به عالمیت رساند که اندرو فرداست

برش چو صورت اسبی بود که بر دیباست

نه صاحبا ملکا ز آرزوی خدمت تو

دلم قرین عذابست و دیده جفت بکاست