که راه وادی دشوار و عبره چون دریاست

ولیک آمدنم نیست ممکن از پی آن

که رفتنم به سرین و نشستنم به قفاست

همی به پشت چو کشتی سفر توانم کرد

چنان مدان که تغافل نموده باشم از آن

که بر تباهی حالم همین قصیده گو است

بلی گناه بزرگ است اگرچه عذری هست