وای کین والی سوزنده به غایت والاست

آفریده چکند گر نکشد بار قضا

کافرینش همه در سلسله بند قضاست

والی ما که سپهر است ولایت سوز است

اجل از بارخدای اجل اندر نگذشت

گر تو گویی که ز من درگذرد این سوداست

چه توان کرد برون شد ز قضا ممکن نیست