که تر و خشک جهان رهرو سیلاب فناست

به وفات تو جهان ماتم اولاد رسول

تازه تر کرد مگر سلخ رجب عاشوراست

از فنای چو تویی گشت مبرهن ما را

با تو گیتی چو جفا کرد وفا با که کند

وین عجب نیست که خود عادت او جمله جفاست

دایه دهر نپرورد کسی را که نخورد