گرچه خلقی ز جفاهای فلک مجروحند

وین عجب نیست که خود عادت او جمله جفاست

دایه دهر نپرورد کسی را که نخورد

بینی ای دوست که این دایه چه بی مهر و وفاست

اندرین دور که شب حامل تشویش و بلاست

بلخ را هیچ قفایی چو وفات تو نبود

آخر ای دور فلک وقت بدان این چه قفاست