سقف گردون نه پر از ولوله صوت و صداست

ما چه دانیم که از ما چه سعادت بگذشت

وان تصور نه به اندازه این سینه ماست

کیست با این همه کز ناله زارش همه شب

کیست ای بوده چو دریا و چو ابرت دل و دست

کز فراقت نه مژه ابرو کنارش دریاست

تا جهان را نگذاری ز چنان جاه یتیم