کیست ای بوده چو دریا و چو ابرت دل و دست

وان تصور نه به اندازه این سینه ماست

کیست با این همه کز ناله زارش همه شب

سقف گردون نه پر از ولوله صوت و صداست

کز فراقت نه مژه ابرو کنارش دریاست

تا جهان را نگذاری ز چنان جاه یتیم

که یتیمی جهان گرچه نه طفلست خطاست