آب که در جوی ملک هست نه تنهاست

خامه انصاف با قرار مکین است

خواب که در چشم فتنه هست نه صرفست

بلکه به خونابه سرشک عجین است

بل ز روانی دور دوام قرین است

جام سپهر افتاد و درد ستم ریخت

دست جهان گو که دور ماء معین است