نیک و بد روزگار جمله یقین است

جام سپهر افتاد و درد ستم ریخت

دست جهان گو که دور ماء معین است

عاقله آسمان که نزد وقوفش

گرچه نگوید که اعتصام جهان را

از ملکان کیست آنکه حبل متین است

دور زمان داند آنکه وقت تمسک