گفتم اغلوطه مده این چه دویی باشد گفت

که فلان غایت این شعر و فلان مقصودست

گفت از این هر دو یکی جز که شهاب الدین نیست

گفتم آن دیگر گفتا حسن محمودست

دویی عقل که هم شاهد و هم مشهودست

دیرمان ای به کمالی که در آغاز وجود

بر وجود چو تویی راه دویی مسدودست