پیش دست تو ابر چون دودست

راستی پرتوی از آن هنرست

رانده ای بر جهان تو آن احکام

کز خجالت رخ زمانه ترست

بر طبع تو بحر چون شمرست

ذهن پاک تو ناطق وحی است

نوک کلک تو منشی ظفرست