وین گرسنه شرزه تیز چنگست

با من که زمین به آشتی نیست

زینست که آسمان به جنگست

من روبه و پوستین به گازر

تا تیره شده است آبم از سر

اشکم به خلاف آن چو زنگست

پنهان گریم ز مردم چشم