ور آبروی ملک رود جز به جوی تو

بر هر نشانه ای که زند باز جسته باد

گر نشو بیخ امن بود جز به باغ تو

از شاخهاش در تبر فتنه دسته باد

زاب فساد کل ورق کون شسته باد

در هیچ کار بی تو فلک را مباد خوض

پس گر بود نخست رضای تو جسته باد