زانگبین موم کجا گشتی فرد

مسرع حکم تو صد بار فزون

چرخ را گفته بود کز ره برد

گرنه از عشق نگینت بودی

ای به جایی که کشد خاک درت

دامن اندر فلک باد نورد

مدتی بود که می کرد خراب