اقران مرا زر ز طمع بیش تو دادی

آن تو ز دل بود از آن بی جگر آمد

صدرا تو خداوند قدیمی نه مرا بس

آنرا که هنرهای من او را سمر آمد

زان در تو سخنشان همه چون آب زر آمد

از خدمت فرخنده تو باز نگشتند

هرگز که نه تشریف توشان بر اثر آمد