غبار موکب میمونت از بسیط زمین

برین بمان که ز مردم همین همی ماند

عنان به ابلق ایام ده که رایض او

سعادتیست که در موکب تو می راند

سوی محیط فلک چون عنان بپیچاند

ز بهر تکیه او گرنه عزم فسخ کند

سپهر گوشه مسند ز ماه بفشاند