القصه اندر آمد و بنشست و هر سخن

کان دم به پای می روم از عشق یا به سر

در باز کرد و دست ببوسید و در کشید

تنگش چو خرمن گل و تنگ شکر ببر

گفت و شنید از انده و شادی و خیر و شر

پس در ملامت آمد کین چیست می کنی

یزدانت به کناد که کردست خود بتر