به جرم خاک و فلک در نگاه باید کرد

به کان خویش درون بی بها بود گوهر

درخت اگر متحرک شدی ز جای به جای

نه جور اره کشیدی و نه جفای تبر

که این کجاست ز آرام و آن کجا ز سفر

ز دست فتنه این اختران بی معنی

ز دام عشوه این روزگار دون پرور