بجز مدیح توام برنیاید از دیوان

چو شکرم در آب و چو عود بر آذر

بدان عزیمت و اندیشه ام که تا ننهد

قضابه دست اجل بر به حنجرم خنجر

بجز ثنای توام بر نیاید از دفتر

ز نظم و نثر مدیح تو اندر آویزم

ز گوش و گردم ایام عقدهای گهر