سپهرست و برو اجرام زاهر

زنور دانه نار کفیده

ببیند در دل آبی همی سر

تو گویی برگ سیب و سیب الوان

ز شکل بربط و از دسته او

اگر فکرت کند مرد مفکر

همان هیات که از امرود و شاخش