دانی چه خود همای بقا در هوای دهر

کانچ از قضا شنید همان دید از قدر

گردان به گرد کوی زمانه زمانه ایست

با یک دهان ز شکر قضا تا به سر شکر

از بهر مدت تو گشادست بال و پر

ورنه نه آن درشت پسندست روزگار

کو روزگار خویش به هرکس کند هدر