به بارگاه تو هر روز پیشتر گردد

غلام وار کمر بسته پیش تخت پدر

خدایگانا امید داشت بنده همی

که در ثنای تو بر سروران شود سرور

کنون به رسم رسن تاب می شود پس تر

ز دخل نیست منالی و خرج او بی حد

ز نفع نیست نشانی و وام او بی مر