کنی از تربیت قهر شفا را بیمار

دخل مدح تو دویده ز وضیع و ز شریف

خرج جود تو رسیده به صغار و به کبار

کنی از تقویت لطف عرض را جوهر

باد در موقف حکم تو وزد وقت نفاذ

خاک در سایه حلم تو بود گاه وقار

تابش رای تو بیرون کند از ماه محاق