می گفت و می گریست که آخر چو درگذشت

بودم چو زیر چنگ تو با ناله های زار

بنشست و ماجرای فراق از نخست روز

آغاز کرد و قصه آن گوی و اشکبار

بی تو ز حد طاقت من بار انتظار

منت خدای را که به هم باز یک نفس

دیدار بود بار دگرمان در این دیار