تا قیامت با درم آید برون دست چنار

خود او چون زان سوال آگه شد اندر حال داد

کوه این را خلعت و خورشید آنرا یادگار

ابر جودش گر به نیسان قطره بارد بر زمین

ای به جنب همت تو پایه اجرام پست

وی به پیش طلعت تو چشمه خورشید تار

دارد از لطف تو برجیس و ز قهر تو زحل