این سعادت مستفاد و آن نحوست مستعار

ای به جنب همت تو پایه اجرام پست

وی به پیش طلعت تو چشمه خورشید تار

دارد از لطف تو برجیس و ز قهر تو زحل

در پناه درگه اقبال و بام قدرتست

هفت کوکب در مسیر و نه سپهر اندر مدار

ورکسی گوید نشاید بود گویم پس چراست