دیدم از پنجره حجره نخاس او را

که در انگشت بود عادت سوزانی نار

اتفاق فلکی بود و قضای ازلی

عشق را بر سر من رفته یکایک سر و کار

او به کاشانه بد و من به میان بازار

هم بر آن گونه که از پنجره ابر به شب

رخ رخشنده مه بیند مرد نظار