گو بیا روی ببین اینک وانگه به دو دست

حلقه زلف کدامست و کدامست تتار

آنکه آن حور که او را دل احرار بهشت

وانکه آن بت که ورا جان عزیزان فرخار

زو نگهدار به دل و دین خود ای صومعه دار

من در آن صورت او عاجز و حیران مانده

دیده در وی نگران و دل از اندیشه فکار