گفتم ای رشک بتان عشق مبارک بادم

همچو کبکی که خرامنده شود از کهسار

پای من خشک فرومانده ز رفتار و مرا

نیست بر خشک زمین پای من و گل ستوار

که گرفتم غم عشق تو به صد مهر کنار

خنده می آمدش و بسته همی داشت دو لب

کانچنان خنده نبینی ز گل هیچ بهار