گفتم ای دوست نکوراه نمودی تو ولی

نه بهای چو منی بگذرد از چل دینار

رو میندیش که از بهر توام بخریدی

به مثل قیمت من گر بگذشتی ز هزار

با خداوند کرا زهره از این سان گفتار

گفت لا حول و لا قوه الا بالله

این چه گل بود که بشکفت میانش پرخار