در ببستم بدو زنجیر هم از اول شب

که نحوست کند از چرخ بر آنجای نثار

درد بی سیمیم آورد به سوی خانه

چو گنه کاری حاشا که برندش سوی دار

پشت کردم سوی در روی به سوی دیوار

گفتم امشب بسزا بر سر بی سیمی خویش

تا گه صبح یکی ناله کنم زارازار