راست گویم چو کف راد گهربار تو هست

تا شود خاک سیه کن فیکون زر عیار

وانگهی زر بدهم کار چو زر خوب کنم

بیش چون زر نکنم در طلب زر رخسار

منت زر شدن خاک سیاهم به چکار

آفتاب فلک آرای تو بر جای بود

جای باشد که جهان را ز چراغ آید عار