کرد اطراف چمن را همه پر نقش و نگار

باد نوروز سحرگه چو به بستان بگذشت

گل صد برگ برون رست ز پیرامن خار

چرب دستی فلک بین تو که بی خامه و رنگ

نقش بندی هوا باز نگه کن بر گل

که دو صد دایره بر دایره زد بی پرگار

شکل غنچه است چو پیکان که بود بر آتش