وز آب نعل مرکب عزمت کند غبار

نی چرخ را به سرعت امر تو ره نورد

نه وهم را به پایه قدر تو رهگذار

از خاک زور بازوی امرت برد شکیب

آنجا که یک پیاده فرو کرد عزم تو

ملکی توان گرفت به نیروی یک سوار

مهر تو دوستان را در دل شکفته گل