من بنده را ز عاجزی اندر ثنای تو

زین پیش با من از چه جفا کرد روزگار

ای پایه کمال تو جایی که از علو

اول حجاب از اوج سما کرد روزگار

تا حشر پایمال حیا کرد روزگار

دست ذکای من به کمال تو کی رسد

گیرم که گوهرم ز ذکا کرد روزگار