تو چون نمک به آب فرو برده از ملوک

ز انگشت پای پاچه شلوار روزگار

واندر گریزگاه هزیمت به پای در

از بیم سرکشان شده دستار روزگار

یک دشت خصم را به نمکسار روزگار

ترجیح داده کفه آجال خصم را

از دانگ سنگ چرخ تو معیار روزگار