بیرون کند چو تیغ تو گلگون شود به خون

از دانگ سنگ چرخ تو معیار روزگار

زور تو در کشاکش اگر بر فلک خورد

زاسیب او گسسته شود تار روزگار

دست قدر ز پای ظفر خار روزگار

چون باد حمله تو به دشمن خبر برد

کای جان و تن سپرده به زنهار روزگار