پر شد بیاض و دفتر و دیوان روزگار

حلم ترا کمانه همی کرد آسمان

بگسست هر دو پله میزان روزگار

اخلاق تو سواد همی کرد لطف تو

با عقل ترس ترسان گفتم که در ثنا

آنرا که هست زبده اعیان روزگار

لقمان روزگارش خوانم چه گفت گفت