با آنکه موج بحر تو اندر سفینه رفت

ای گشته در فصاحت سحبان روزگار

بر فرق شاه معنی بکرت نثار کرد

هر صامتی که بود در انبان روزگار

ایمن شود ز غرقه طوفان روزگار

دست قضا ز کاسه جان لقمه حیات

داده موافقت را بر خوان روزگار