آرد قضا به قوت و دستان روزگار

بی گوهر وجود تو در رسته جهان

معلوم بود زینت دکان روزگار

بر چارسوق محنت هر دم عدوت را

تیغ اجل کشیده و هر سو دویده نیک

آواز را که فرمان فرمان روزگار

گشتم خموش از آنکه اگر نفس ناطقه