ماند مصون همیشه ز حرمان روزگار

تیغ اجل کشیده و هر سو دویده نیک

آواز را که فرمان فرمان روزگار

گشتم خموش از آنکه اگر نفس ناطقه

صد یک ز مدح تو نتوانم تمام گفت

صد بار اگر بگردم پایان روزگار