از سپاه دی کی اندیشند تیز و زمهریر

بختی بخت تو نامد زیر ران کبریا

گو جرس چندان که خواهی می کن از جنبش نفیر

آفتاب آسمان درع و مه کوکب حشم

صاحبا صدرا خداوندا کریما بنده را

تا که باشد هست از این خدمت چو از جان ناگزیر

احتیاج او که هرگز جز به درگاهت مباد