هزار توبه بکردی ز می هنوز دمی

مرا چو در کف خواب و خمار دید اسیر

به طعنه گفت زهی بی ثبات بی معنی

ز غفلت تو فغان و ز عادت تو نفیر

همی جدا نشوی زو چنانکه طفل از شیر

چه جای خواب و خمارست چند خسبی خیز

پذیره شو که درآمد به شهر موکب میر