مگر من که هستم جهاندار و بس

که بی خاک و آبش برآورده ام

نگه کن بدو تاش چون کرده ام

نگر تا تواند چنین کرد کس

گر ایدونک دانی که من کردم این

مرا خواند باید جهان آفرین

ز گوینده بپذیر به دین اوی